Conclusións dos grupos de traballo do Foro de Familias

25/10/2013

FEGADACE fixo públicas as conclusións dos catro grupos de traballo que se reuniron no II Foro de Familias de persoas con DCA.

A Federación Galega de Dano Cerebral (FEGADACE) organizou no II Foro de Familias catro grupos de traballo dirixidos a familiares de persoas con dano cerebral adquirido.

As conclusións extraídas fixéronse públicas esta semana:

GRUPO 1: O PAPEL DO COIDADOR. COIDARNOS PARA COIDAR MELLOR.

O dano cerebral é unha situación estresante que provoca que aparezan emocións nas persoas afectadas e nos seus familiares.

 
Estas emocións son:
 
  • Medo
  • Culpa
  • Tristeza
  • Enfado
  • Rexeitamento
  • Frustración
  • Cansanzo
  • Estrés
 
As causas desta situación son:
 
  • Desinformación (pola administración e polo equipo médico)
  • Informacións contradictorias
  • Perda de tempo no inicio da rehabilitación
  • Expectativas pouco realistas
  • Sobreprotección
 
Pautas para afrontala:
 
  • Solicitar información aos técnicos e profesionais
  • Descansar e delegar responsabilidades
  • Axustar expectativas
  • Expresar as emocións e estar en contacto con outros familiares
  • Coidarnos como familiares
 
GRUPO 2: A VOZ DAS FAMILIAS NAS ASOCIACIÓNS.
 
Detéctase que o asociacionismo inicialmente foi egoísta, e un abandono por parte da sociedade, que é moi competitiva.
 
Motivos:
 
  • Falta de interese. A asociación somos todos.
  • Falta de implicación. Falta de plataformas para desenvolver esa implicación.
  • Familias de afectados propiamente dito.
 
Solucións:
 
  • Exportar o asociacionismo, os labores das asociacións e o coñecemento social do DCA.
  • Abrir canles de colaboración e romper dinámicas de afastamento.
  • Xerar espazos para as familias nas asociacións.
  • Crear espazos que permitan facer aflorar as necesidades das familias.
  • Crear unha “canteira” que permita o relevo das Xuntas Directivas.
  • Tamén suxire crear grupos de traballo interasociacións para desenvolver estas conclusións.
 
GRUPO 3: OBRADOIRO DE AUTOCOIDADO FÍSICO.
 
A principal conclusión deste taller é que resulta interesante aprender a realizar as mobilizacións de forma correcta, aínda que no día a día, e coa experiencia, levaranse a cabo da forma máis cómoda posible e adaptándoas ás características de cada persoa en particular e á contorna e material do que dispoñemos.
 
Desde a chegada das persoas ás asociacións débese intentar educar ás familias no manexo do usuario, para previr posibles futuras lesións. En ocasións existe un total descoñecemento pola súa banda de como realizalo do mellor xeito posible, nalgúns casos por falta de información durante a estancia hospitalaria e noutros por ‘medo’ a preguntar aos profesionais.
 
Recomendacións:
 
  • A importancia de manter unha adecuada ergonomía e hixiene postural á hora de realizar as diferentes actividades que se levan a cabo ao longo do día, xa que todo iso axudaranos a previr lesións que nos dificultarán, e nalgúns casos impedirán o coidado do noso familiar.
  • Coñecer as diferentes formas de realizar as transferencias ou mobilizacións do noso familiar; aínda que posteriormente no domicilio se adapten ás características propias.
  • Prestar axuda só cando o necesite. Desta forma buscamos fomentar a súa autonomía, debemos permitirlle que aprenda por si mesmo e que así viva a experiencia do movemento. Hai que ter en conta que necesitará o seu tempo para realizar a actividade que lle solicitamos.
  • Pedir axuda aos profesionais sanitarios que están dentro das asociacións, son quen mellor nos poden aconsellar para facilitarnos o manexo do noso familiar.
  • A importancia de manterse en forma e non illarse; por regra xeral, tendemos a centrar toda a nosa vida no coidado do noso familiar, sen darnos conta que con iso nos descoidamos a nós mesmos. É por iso de vital importancia que nos manteñamos en forma, realizando algún tipo de exercicio que ademais de coidar o noso corpo tamén relaxe a nosa mente. Non debemos esquecer que para coidar primeiro debemos coidarnos a nós.
  • Vixiar a saúde e acudir ao médico cando sexa necesario, do mesmo xeito nalgúns casos priorizamos o coidado do noso familiar por riba do noso, o cal non é máis que un erro, xa que para coidar ao noso familiar debemos atoparnos ao cen por cen.
 
GRUPO 4: O CAMIÑO Á AUTONOMÍA PERSOAL. PAUTAS PARA TRABALLALA DESDE A FAMILIA.
 
A nivel comunitario:
 
  • Desde o hospital, proporcionar maior orientación e información.
  • Existencia dun protocolo hospitalario de atención a personas con DCA.
  • Realizar unha maior presión nas administracións.
  • Dar visibilidade na comunidade e cos medios de comunicación.
 
Desde as familias:
 
  • Evitar a sobreprotección.
  • Paciencia.
  • Reivindicar tanto ás asociaciones como á administración (ter un papel activo).

 

Categorías: FEGADACE
Compartir en:

USO DE COOKIES

Utilizamos cookies propias e de terceiros para mellorar a súa experiencia e os nosos servizos, así como mostrarlle, desde o noso sitio web ou os de terceiros, publicidade baseada na análise dos seus hábitos de navegación. Se pulsa en aceptar, consideramos que admite o seu uso.
Pode obter máis información na nosa Política de Cookies.

Aceptar todas Configurar Cookies Máis información