CERMI Galicia entrega ao Parlamento o manifesto no Día Nacional da Convención Internacional sobre os dereitos das persoas con discapacidade

03/05/2022

Con motivo desta conmemoración representantes de Cermi-Galicia foron recibidos no Parlamento de Galicia polo seu presidente e unha representación dos tres grupos parlamentarios. No recepción fixeron entrega do manifesto que o Cermi Estatal publicou hoxe e que se centra nos menores con discapacidade co título "“Nenas e nenos con discapacidade, inclusión desde o principio”.

A delegación de Cermi-Galicia, encabezada polo seu presidente Galicia e secretario de Sarela, Luciano Fernández Pintor, e Delmiro Prieto, presidente de Down Galicia, foi recibida polo presidente do Parlamento de Galicia, Miguel Ángel Santalices Vieira, que estivo acompañado por unha representante de cada grupo parlamentario: Rosalía López (PPdeG), Olaia Rodil (BNG) e Marina Otero (PSdeG-PSOE).

 

Isaías Castro, persoa con Dano Cerebral e usuario do Servizo de Atención Diúrna Terapéutica de Sarela, tamén participou na reunión representando tamén a Sarela.

 

A continuación reproducimos este manifesto:

 

Día Nacional en España da Convención Internacional sobre os Dereitos das Persoas con Discapacidade

 

“Nenas e nenos con discapacidade, inclusión desde o principio”

 

O 3 de maio foi declarado polo Goberno, mediante decisión do Consello de Ministros e a suxestión do CERMI, Día Nacional en España da Convención Internacional sobre os Dereitos das Persoas con Discapacidade do 13 de decembro de 2006, conmemorando así a data en que este tratado internacional de dereitos humanos entrou en vigor en todos os Estados parte, incluída España.

 

O propósito deste Día Nacional é xerar coñecemento e provocar toma de conciencia, en todas as instancias, operadores, axentes e grupos de interese, da discapacidade como unha parte, digna e valiosa, da diversidade humana, que só pode entenderse e abordarse como unha cuestión de dereitos humanos

 

A inclusión, o benestar e os dereitos das persoas con discapacidade deben necesariamente comezar desde o principio, é dicir, desde a infancia, pois as nenas e os nenos con discapacidade e a súa contorna familiar, están máis expostas á quebra dos seus dereitos e a sufrir a carencia de apoios e recursos que comprometan o seu proceso de inclusión, nesta primeira etapa decisiva das súas vidas, condicionando gravemente as posteriores.

 

Segundo a última información estatística dispoñible (IDADE 2020, presentada en abril de 2022), en España hai 106.300 persoas de entre seis e quince anos que presentan algunha discapacidade, 70.300 nenos e 36.000 nenas.

 

A noción de discapacidade da Convención de 2006, conforme ao modelo social, establece que as persoas con discapacidade inclúen a aquelas que teñan deficiencias físicas, mentais, intelectuais ou sensoriais a longo prazo que ao interactuar con diversas barreiras poden impedir a súa participación plena e efectiva na sociedade, en igualdade de condicións coas demais. Por tanto, a consideración de persoas con discapacidade, por suposto tamén na infancia, non cabe limitala a aquelas que puidesen ter recoñecido administrativamente un grao de discapacidade, senón que abarca a todas as persoas que presenten unha discapacidade conforme a definición da Convención.

 

As nenas e os nenos con discapacidade, como consagra o artigo 7 da Convención de 2006, forman parte inseparable da infancia, que é plural e diversa, coa que por xustiza han de relacionarse e interactuar como uns iguais máis, en contornas compartidas, inclusivos e respectuosos, sen que sexan admisibles separacións que os/as aparten da vida en comunidade. Han de ter garantida a relación interpersoal con todos os nenos e nenas, incluídos os da súa mesma discapacidade.

 

As nenas con discapacidade están particularmente sometidas a múltiples formas de discriminación, polo que resulta esencial consideralas como tales en todas as iniciativas, estratexias e accións para adoptar adicionalmente as medidas precisas que aseguren que poidan gozar plenamente e en igualdade de condicións que as demais nenas, de todos os dereitos humanos.

 

As situacións de discapacidade e as causas que as xeran na infancia deben apreciarse e identificarse na ideade máis temperá posible, para o que os sistemas públicos de servizos sociais, de saúde e educativos, en colaboración co movemento asociativo da discapacidade, han de actuar de forma eficaz e cooperativa, a fin de preparar canto antes o programa integral e personalizado de apoios que ha de acompañar a estas nenas e nenos e ás súas familias desde as primeiras etapas vitais para proporcionar e asegurar un itinerario eficaz de inclusión.

 

A atención temperá e o desenvolvemento infantil, orientados sempre ao logro da máxima autonomía persoal, coa participación das familias, que han de dispoñer de apoios efectivos, deben regularse como dereitos subxectivos esixibles, vinculantes, universais e gratuítos para toda a infancia con discapacidade, así como con deficiencias ou alteracións de saúde e no desenvolvemento susceptibles de xerar unha situación de discapacidade, en condicións de igualdade e sen distincións ferintes por razón do territorio no que se resida, sen atrasos e coa celeridade debida para abordar canto antes a súa situación de vulnerabilidade.

 

A educación, ben social de primeira magnitude, é a base dunha comunidade aberta e decente.O movemento CERMI reitera o seu compromiso firme e indeclinable coa educación inclusiva, con apoios efectivos e personalizados para este alumnado, horizonte ao que hai que transitar con total determinación e colaboración da comunidade educativa, co liderado das Administracións educativas e mediante o diálogo civil co sector social da discapacidade.

 

O dereito á saúde e a garantía dunha atención e prestacións sanitarias de calidade, nas que se inclúe a detección, o diagnóstico precoz e a prestación ortoprotésica, resultan cruciais para a infancia con discapacidade, que ha de gozar destes dereitos de maneira inmediata, sen restricións, barreiras nin dilacións.

 

As nenas e os nenos con discapacidade han de ter garantidos relacións e contornas seguros, nos que quede preservada sempre a súa integridade e benestar, protexidos contra calquera forma de violencia, malos tratos e abuso, especialmente do acoso asociado a motivos de discapacidade e preservados contra a privación lingüística.

 

A discapacidade non é neutra en termos económicos e de renda. As familias de persoas con discapacidade e por tanto as nenas e os nenos con discapacidade que nelas viven, sofren máis intensamente o risco da pobreza e a exclusión, xa que a discapacidade leva consigo case sempre menor renda dispoñible e tamén maior gasto, dándose o chamado agravio económico por motivos de discapacidade. Estas familias ingresan menos e gastan máis. Contra esta situación lacerante, hase de prestar unha consideración especial á discapacidade, para outorgarlle o mellor tratamento en todas as políticas e sistemas de protección social e de saúde (Seguridade Social, Sistema Nacional de Saúde, servizos sociais, autonomía persoal e atención á dependencia, rendas básicas, fiscalidade, etc), que compense ou polo menos atenúe ese castigo económico engadido.

 

A pobreza causa discapacidade e a discapacidade agudiza a pobreza e a exclusión, nas familias e na infancia, polo que todas as estratexias de loita contra este mal social han de considerar ás nenas e os nenos con discapacidade, ofrecendo respostas reforzadas que aseguren unhas condicións dignas de vida e permitan o mellor desenvolvemento persoal. A próxima implantación en España da Garantía Infantil, como mecanismo específico dirixido ao benestar da infancia, ha de asumir a dimensión inclusiva de atención intensificada ás nenas e os nenos con discapacidade.

 

As nenas e os nenos con discapacidade teñen dereito a unha imaxe social positiva e respectuosa, apartada de rumbos e estereotipos, como parte dunha diversidade humana valiosa en si mesma, que xere na comunidade espirais de consideración e aprecio.

 

O lecer é unha actividade de primeira importancia para a infancia, incluídos por suposto os nenos e as nenas con discapacidade, que han de poder gozar de contornas recreativas e deportivas sen barreiras nin exclusións, contando cos apoios necesarios para interactuar e participar nas súas comunidades, favorecendo o libre desenvolvemento e a formación da súa personalidade.

 

A infancia con discapacidade que coas súas familias reside no medio rural sofre unha exclusión acentuada, con moitos menos recursos e coa presión permanente de ter que abandonar a súa contorna de pertenza para acudir á cidade en espera de recibir os apoios que necesitan. Así pois, as nenas e os nenos con discapacidade, e as súas familias, deben figurar como dimensión específica en todas as políticas públicas de desenvolvemento rural inclusivo e de loita contra o despoboamento.

 

As nenas e os nenos nos que ademais da discapacidade concorre outra condición ou factor de exclusión múltiple (racial, étnico, migrante, protección internacional, familia monoparental, etc) ven incrementados exponencialmente o risco ou a ameaza para os seus dereitos, polo que estas situacións de discriminación deben ser abordadas interseccionalmente a fin de ofrecer protección máis intensa e reforzada.

 

A infancia con discapacidade está exposta a sufrir de xeito máis acusad o illamento social. É preciso combater por todos os medios a soidade forzosa nos nenos e as nenas con discapacidade.

 

Os datos e estatísticas oficiais han de reflectir a variable de infancia con discapacidade, alí onde esta sexa un elemento relevante, diferenciada por sexo, ofrecendo unha imaxe fiel e actualizada da súa realidade social, co fin de proporcionar información rigorosa que permita adoptar as mellores decisións lexislativas e de políticas públicas.

 

As nenas e os nenos con discapacidade teñen personalidade, identidade e voz propias e están chamados a construír as decisións que lles afecten. Por iso, deben ser escoitadas/os e tidos en conta e han de estar en condicións de participar plenamente, cos apoios que poidan precisar, en todos os espazos relevantes para o seu desenvolvemento persoal, incluídas as organizacións de persoas con discapacidade e as súas familias.

 

A infancia con discapacidade ha de ocupar unha posición de máxima relevancia nas políticas públicas dun país que se considere avanzado socialmente e na axenda política de cambio dos movementos sociais tanto da discapacidade como da infancia, sectores que han de cooperar estreitamente desenvolvendo estratexias compartidas de mutuo reforzo.

 

3 de maio de 2022.

 

CERMI

Fundación CERMI Mujeres

 

 

Categorías: Discapacidade
Compartir en:

USO DE COOKIES

Utilizamos cookies propias y de terceros para mejorar su experiencia y nuestros servicios, así como mostrarle, desde nuestro sitio web o los de terceros, publicidad basada en el análisis de sus hábitos de navegación. Si pulsa en aceptar, consideramos que admite su uso.
Puede obtener más información en nuestra Política de Cookies.

Aceptar todas Configurar Cookies Más información